thumb|left|Ruiny klasztoru na rycinie (1818) Ruiny klasztoru zostały odkryte w latach 20. XVIII wieku, za panowania cara Piotra Wielkiego. Odnaleziono tu liczne tybetańskie rękopisy spisane zarówno na papierze, jak i na kawałkach brzozowej kory (w tym fragmenty zidentyfikowane jako Sutra Serca), a także buddyjską ikonografię oraz posążki różnych bóstw. Jeden z pierwszych znalezionych manuskryptów, spisany w języku tanguckim, przekazany został do zbiorów Francuskiej Akademii Nauk. Kolejne badania ruin klasztoru przeprowadzili m.in. Johann Georg Gmelin, (w 1731 roku) i Peter Simon Pallas (w 1771 roku), również zabierając stąd kolejne zachowane rękopisy. Uważa się, że odkryte w Abyłajkicie manuskrypty przyczyniły się wzrostu zainteresowania badaczy i rozwoju europejskiej tybetologii.
Ruiny klasztoru były z biegiem lat stopniowo plądrowane, a materiał, z którego wzniesione były budynki, wykorzystywano do budowy rosyjskich posterunków strażniczych oraz domów i cmentarzy w pobliskich wioskach. Jeszcze w latach 30. XVIII wieku w głównej świątyni kompleksu zachowały się pokryte płytkami ściany z posągami buddów i bodhisattwów, natomiast 100 lat później mury już nie istniały.