Jej zdaniem sposób i zakres wprowadzania nowszego y w miejsce dawniejszych ı, i w poszczególnych gwarach nie wynika z tendencji charakterystycznych dla większego obszaru, a raczej z indywidualnych, do tego nie zawsze konsekwentnych skłonności danego informatora.
Samogłoski i, y przed spółgłoskami nosowymi, w końcówkach fleksyjnych typu -ym, ymi, ulegają rozszerzeniu do e lub przyjmują wartość pośrednią ey: dobrem'i, pšede fšystk'em, ze fšystk'em'i.
Końcówki czasowników -ił, -ył na całym obszarze brzmią jak -uu̯. Przejście to występuje najczęściej w 3 os. l.p. czasu przeszłego przed u̯ kończącym wyraz, rzadziej również i przed u̯ zaczynającym następną sylabę: bi̯uu̯, b'uu̯, muvi̯uu̯, pi̯uu̯, ucuu̯em.
Protezy Prejotacja nagłosowego a, stanowiąca pozostałość po dawnej tendencji unikania samogłosek w nagłosie, była już w latach 60 XX w. niekonsekwentna i występowała głównie u osób starszych. Notowano ją w wyrazach: I̯agńeška, I̯agata, I̯antuńi, i̯agrėst, i̯advent. Najczęściej zachowywała się w imionach osobowych;