Zarodniki alantoidalne lub bardzo wąskie, walcowate, cienkościenne, szare, słabo amyloidalne, niecyjanofilne 4,1–4,4(-7) × 1–1,3(–1,5) µm, Q = 3,79–4,45. Gatunki podobne Sinoporek modrobiały różni się od sinoporka modrego (Cyanosporus caesius) tym, że ma górną powierzchnię owłosioną (zamiast miękkich włosków), małe pory, bardzo wąskie zarodniki i rośnie na różnych drzewach okrytonasiennych: olsza, leszczyna, topola, buk itp. Zarodniki C. caesius mają zwykle średnicę 1,5 µm, podczas gdy u C. alni te powyżej 1,3 µm są bardzo rzadkie, wyjątkowe. Stosunek długości do szerokości wynosi zwykle <3,5 u C. caesius, >4 u C. alni.
Występowanie i siedlisko Najwięcej stanowisk podano w Europie, poza nią mniej liczne w Ameryce Północnej i Azji i pojedyncze w Afryce Południowej. W Polsce podano wiele stanowisk, najbardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach liściastych i mieszanych na martwym drewnie wielu gatunków drzew liściastych. Owocniki głównie od sierpnia do listopada. Powoduje brunatną zgniliznę drewna.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Żagwiowate