Madonna d’Alba (również: Madonna Alba, Madonna z Dzieciątkiem i małym Janem Chrzcicielem) – obraz olejny namalowany przez Rafaela ok. 1510 lub w 1511 roku. Znajduje się w zbiorach National Gallery of Art w Waszyngtonie.

Obraz namalowano jako tondo. Przedstawia ono Madonnę z Dzieciątkiem Jezus i małym Janem Chrzcicielem. Madonna trzyma na kolanach Dzieciątko. W lewej dłoni trzyma książkę, prawą kieruje w stronę Jana Chrzciciela, by go czule objąć i pocieszyć. Jezus chwyta od Jana Chrzciciela krzyż, by oznajmić swoją przyszłą śmierć męczeńską. Pejzaż w tle składa się z: rzeki (symbolizującej drogę życia), wiejski kościółek, uznawanej za znak Bożego błogosławieństwa winnicy oraz gór. Siedząca na ziemi Madonna z pokorą akceptuje los swojego syna. Spośród roślin ukazanych na obrazie rozpoznano: zawilce i mniszka pospolitego (symbolizujące przyszłą śmierć męczeńską Chrystusa), fiołki (symbolizujące skromność), przytulię właściwą (symbolizujące narodziny) i cyklameny (symbolizujące miłość i smutek).