Fabuła Imbryk jest dumny ze swojej porcelany, smukłej szyi i dużego ucha. Nie wspomina o stłuczonej pokrywce, bo nie lubi mówić o swoich wadach. Inne elementy serwisu zauważają pęknięcie i więcej o nim mówią niż o jego zaletach. Imbryk twierdzi, że zna swoje wady i potrafi je zaakceptować. Uważa, że ma więcej zalet niż inni, bo posiada zarówno szyję, jak i ucho oraz pokrywkę. Czuje się królem stołu, rozdającym błogosławieństwo w postaci herbaty. Pewnego dnia delikatna rączka go upuszcza i imbryk się tłucze. Traci szyję i ucho, a z jego wnętrza wylewa się wrzątek. Najbardziej boli go, że to z niego się śmieją, a nie z osoby, która go upuściła.

Zostaje nazwany inwalidą i oddany ubogiej kobiecie. Trafia w kąt i myśli, że jego życie się kończy. Ktoś napełnia go ziemią i wkłada do środka cebulkę kwiatu. Cebulka staje się jego sercem i daje mu nowe życie. Z cebulki wyrasta kwiat, który ludzie podziwiają, zapominając o imbryku. W końcu rozbijają imbryk, by dać kwiatowi lepszą doniczkę, a on pozostaje tylko wspomnieniem, ale pięknym.

Przypisy

Linki zewnętrzne „Imbryk” (audiobook) na YouTube

Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1863