Janina Burhardtowa z Węsławskich (ur. 17 września 1887 w Wilnie, zm. po 1939) – polska działaczka społeczna i narodowa, publicystka, przewodnicząca Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie.

Życiorys

Ukończyła szkołę średnią w Warszawie. W Wilnie uczyła się w szkole ogrodniczo-gospodarczej Antoniny BernatowiczównySłowo, nr 151 (4 czerwca 1933), s. 3.. Następnie podjęła studia na kursach ogrodniczych przy Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzieciństwo spędziła w Wilnie w kamienicy przy ul. Niemieckiej, gdzie jej sąsiadką i przyjaciółką była Zofia z Dembowskich Romer.

Przed I wojną światową brała udział w tajnym nauczaniu. W 1912 była członkinią rzeczywistą Towarzystwa Rolniczego Kowieńskiego. Założyła ochronkę dla dzieci, której była przełożonąDziennik Wileński, R. 2, nr 65 (21 marca 1917), s. 4.. W 1919 weszła w skład komitetu pogrzebowego, który pochować miał żołnierzy poległych w walkach o WilnoDziennik Wileński, R.18, nr 103 (19 kwietnia 1934), s. 3.. Rok później brała udział w pracach Polskiego Białego Krzyża. Od 1925 pełniła funkcję przewodniczącej Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie, którą to zakładała jej matka Emilia WęsławskaKurjer Poznański, R.24, nr 127 (16 marca 1929), s. 18.. Była członkinią Polskiej Macierzy Szkolnej Ziem WschodnichDziennik Wileński, R.18, nr 284 (18 października 1934), s. 3..