Jego genom liczy 290 304 pz tworzących 154 otwarte ramki odczytu, choć u różnych szczepów mogą występować drobne różnice.
Epidemiologia i chorobotwórczość Jest gatunkiem trudnym do utrzymania w hodowlach tkankowych. Podobnie jak inne herpeswirusy charakteryzuje go duża swoistość gatunku infekowanego gospodarza. Wywołuje chorobę u gatunków karasia: złocistego, srebrzystego i pospolitego. Bezobjawowe nosicielstwo stwierdzono u karpia, natomiast u większości innych gatunków ryb nie stwierdzono jego obecności. Po zainfekowaniu występuje okres latencji. Wywoływana przez niego dotyka ryb w każdym wieku. Oprócz niszczenia śledziony powoduje letarg, uszkodzenia wątroby i nerek, martwicę skrzeli, bladość skóry i blade, śluzowate krosty na płetwach. Jej śmiertelność sięga 50–100%. Prawdopodobnie różne szczepy mają odmienną zjadliwość, podobnie jak różne odmiany ryb mają różną podatność na zachorowanie. Rozwojowi choroby sprzyja temperatura wody w zakresie 20–25 °C, choć zachodzi on też w chłodniejszych warunkach, a może go ułatwiać osłabienie odporności na skutek znacznych wahań temperatury. Martwica tkanek jest efektem zmian w komórkach, które objawiają się zanikiem centralnej nukleoplazmy i gromadzeniem chromatyny na jej obrzeżach oraz rozpadem błon wewnątrzkomórkowych otaczających organella.