W 1580 płatnikiem poboru był Piotr Potulicki, który zapłacił od 5 łanów, 3 zagrodników, komornika, dwóch cząstek roli oraz od dwóch karczmarzy.
Wieś szlachecka Ceradz Stary, własność wojewody płockiego Piotra Potulickiego, około 1580 roku leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 251.. Pod koniec XVII wieku Ceradz Kościelny był własnością Piotra Opalińskiego, starosty wielkopolskiegoSgKP podaje: wojewody poznańskiego.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego z końca XIX wieku podaje nazwę Ceradź Kościelny. Miejscowość liczyła wtedy 26 domostw (dymów) z 308 mieszkańcami (280 katolików, 16 ewangelików i 12 żydów). Miejscowy kościół należał do dekanatu bukowskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.