Marcin Borecki (ur. 12 listopada 1911 w Budzanowie, obecnie na Ukrainie, zm. 5 października 1982) – polski inżynier górnictwa, działacz partyjny i państwowy, profesor zwyczajny doktor inżynier, dyrektor Głównego Instytutu Górnictwa, podsekretarz stanu w Ministerstwie Górnictwa i Energetyki (1964–1972).
Życiorys Uczęszczał do szkół średnich w Trembowli i Lwowie. W 1937 ukończył studia na Wydziale Górniczym Akademii Górniczo-Hutniczej, został wykładowcą tej uczelni. W międzyczasie w latach 1935–1936 odbył służbę wojskową w Podchorążówce Artylerii we Włodzimierzu. Od 1936 pracował w KWK Siemianowice i KWK Katowice w charakterze kierownika wentylacji, nadsztygara i kierownika rejonu. Brał udział w kampanii wrześniowej, następnie pracował w kopalniach węgla brunatnego w okolicy Lwowa. W 1941 aresztowany, skierowany do pracy w kopalniach rejonu złoczowskiego, kopalni gipsu koło Lwowa i budowy szybów naftowych koło Krosna. Po dotarciu na te tereny wojsk sowieckich w 1944 uczestniczył w uruchomieniu kopalń nafty, a w lutym 1945 przybył na Górny Śląsk jako członek Śląskiej Grupy Operacyjnej celem uruchomienia przemysłu.