Shafer, Benedict i badania porównawcze W latach 30. XX wieku na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley prowadzono szeroko zakrojony projekt dokumentacyjny poświęcony językom sinotybetańskim, związany z nazwiskami Roberta Shafera i Paula K. Benedicta. Na jego podstawie powstały późniejsze syntezy klasyfikacyjne.
Benedict zaproponował wpływowy model, w którym do rodziny sinotybetańskiej należą języki chińskie oraz grupa tybeto-birmańska, przy czym odrzucił włączenie do niej języków dajskich, hmong-mien i wietnamskiego. Jego rekonstrukcje fonologiczne i słowotwórcze stały się punktem odniesienia dla dalszych badań, choć wiele ich elementów było później krytykowanych i korygowanych.
W XX i XXI wieku szczególną rolę w badaniach odegrały prace Jamesa A. Matisoffa, George’a van Driema, Guillaume’a Jacques’a, Laurenta Sagarta i innych badaczy. Mimo znacznego postępu nadal brak pełnej zgody co do wyższych poziomów klasyfikacji.
Stan badań Kilka niższych podgrup, zwłaszcza lolo-birmańskie, zostało dość dobrze zrekonstruowanych. Znacznie trudniejsza pozostaje rekonstrukcja wspólnego prajęzyka całej rodziny.