Wyposażenie ratownicze stanowiła umieszczona na pokładzie łódź ratunkowa.

Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 31 podoficerów i marynarzy.

Służba SM UB-70 został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 29 października 1917 roku. Dowódcą jednostki został mianowany kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Johannes Remy, dowodzący wcześniej UC-56. Po okresie szkolenia U-Boot otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i 14 lutego 1918 roku wyszedł w morze, jednak w pobliżu Orkadów trafił na silny sztorm i doznał uszkodzeń uniemożliwiających dalszy rejs; okręt zawrócił i 28 lutego dotarł do Kilonii, gdzie trafił do stoczni na remont. Po jego zakończeniu, 16 kwietnia UB-70 ponownie udał się w rejs na Morze Śródziemne, planując dopłynąć do Cattaro. Jednostka została przyporządkowana do w Poli (niem. I. U-Flottille Mittelmeer). Okręt nominalnie wcielono do K.u.K. Kriegsmarine pod nazwą U-70. 2 maja w odległości 45 Mm na południowy zachód od okręt zatopił w ataku torpedowym zbudowany w 1905 roku francuski parowiec „Valdivia” o pojemności 1794 BRT. Płynący z ładunkiem drobnicy z Buenos Aires do Cette statek zatonął ze stratą dwóch członków załogi na pozycji . 5 maja UB-70 nawiązał kontakt z dowództwem, informując o pomyślnym sforsowaniu Cieśniny Gibraltarskiej.