Podczas nalotu doszło do bitwy powietrznej, gdyż atak był spodziewany od kilku dni i Pakistańskie Siły Powietrzne znajdowały się w stanie gotowości, dysponując patrolującymi w powietrzu myśliwcami uzbrojonymi w rakiety powietrze-powietrze dalekiego zasięgu , pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, dla których cele wskazywał samolot wczesnego ostrzegania Saab 2000 z radarem Erieye. Pociski PL-15E zostały wystrzelone przeciw formacji samolotów znajdujących się jeszcze nad terytorium Indii lub powracających po nalocie. Również myśliwce indyjskie odpowiedziały wystrzeleniem rakiet, ale średniego zasięgu. Według rzecznika pakistańskich sił zbrojnych − gen. Ahmeda Szarifa − wojsko pakistańskie miało zestrzelić pięć indyjskich samolotów: trzy samoloty Rafale i po jednym Su-30 oraz MiG-29. Według niezależnych analityków, potwierdzone zostało zestrzelenie 3–4 samolotów indyjskich, w tym 1 Rafale EH, 1 Mirage 2000I, 1 MiG-29UPG, prawdopodobnie 1 Su-30MKI, a także pakistańskiego JF-17C. Przy tym, zestrzelenia te, łącznie z samolotem pakistańskim, miały miejsce nad terytorium Indii. Nie można wykluczyć jednak, że zestrzelone lub uszkodzone zostały także dalsze samoloty, wobec braku oficjalnego ujawnienia strat. Niepotwierdzone pozostały również doniesienia o zestrzeleniu pakistańskiego F-16.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Operacja Sindur · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.