Władysław Adamus (ur. 23 lipca 1895 w Bulowicach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Antoniego i Agnieszki urodzony 23 lipca 1895 w Bulowicach, w ówczesnym powiecie bialskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1914 ukończył z wyróżnieniem c. k. Seminarium Nauczycielskie Męskie w Kętach.

W listopadzie 1930 został przeniesiony do 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko oficera sztabu. 12 marca 1933 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 15 pułku piechoty w Dęblinie na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1934 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. 20 maja 1938 został przeniesiony do 36 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy II batalionu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 74. lokatą w korpusie oficerów piechoty.