pomimo oparcia go na humorystycznej i sarkastycznej pieśni o kazaniu św. Antoniego do ryb ma sardoniczny i upiorny charakter. W charakterystyce programowej ta część miała dać wyraz pełnemu rozpaczy zwątpieniu w siebie i Boga.
Czwarta część Urlicht (, Praświatłość lub Jutrzenka) ma charakter pieśni na orkiestrę z głosem altowym solo, którą można traktować jako proste wyznanie wiary. Jest oparta na pieśni Urlicht pochodzącej także ze zbioru Des Knaben Wunderhorn. Według Bohdana Pocieja można ją również traktować jako intermezzo w strukturze symfonii. W charakterystyce programowej ta część to głos naiwnej wiary dającej ukojenie, w pieśni pojawiają się słowa: jestem z Boga i do Boga chcę iść z powrotem. Partia solowa dominuje nad orkiestrą.
Piąta finałowa część jest niemal dwukrotnie dłuższa od części pierwszej; została oparta na chorale Friedricha Gottlieba Klopstocka. Kompozytor wykorzystał w tej części potężną obsadę: dwie grupy orkiestrowe z dużą obsadą sekcji dętej, a także chór i głosy solowe. Finał jest wielowątkowy i monumentalny, kończy się optymistyczną wizją zmartwychwstania.