Charbrowo (kaszb. Charbrowò lub też Chabrowò, niem. Charbrow) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Wicko. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 214.
Wieś jest siedzibą sołectwa, w skład którego wchodzą również miejscowości Krakulice, Charbrowski Bór, Podroże i Cegielnia Charbrowska.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
Historia W wieku XIII wieś, a właściwie jej tereny należały do kasztelanii białogardzkiej. W roku 1286 książę gdański Mściwój II nadał dobra charbrowskie biskupowi włocławskiemu. W 1564 roku wieś została nabyta przez rodzinę Wejherów, a już 40 lat później poprzez małżeństwo właścicielami Charbrowa stali się Krokowscy. Im przypisuje się budowę kościoła, którą ukończono w roku 1669. Od lat 1680-tych odbywały się we wsi polskie nabożeństwa kalwińskie, jednakże z czasem wspólnota przeszła na luteranizm. Wówczas Charbrowo należało już do Somnitzów, którzy piastowali w XVII i XVIII wieku najważniejsze urzędy w powiecie lęborskim. Z czasem drogą koligacji stworzyli jedno z największych latyfundiów w tej części Pomorza. Ostatni z Somnitzów opuścił Charbrowo w 1945 roku.