W 1466 Piotr Słopanowski sprzedał Janowi Jabłonowskiemu całą wieś Charcice za 300 grzywien. W końcu XV wieku właścicielami wsi byli Jabłonowscy z Jabłonowa i Charcic. W 1508 wieś odnotowano jako wieś opustoszałą. W 1509 formularz poborowy podatków nie został wypełniony. W 1563 miał miejsce pobór od charcickich zagrodników. 1577 miejscowość przynależała do Jabłonowa. W 1580 płatnikiem poboru ze wsi był Jan Dziewierzewski, który zapłacił podatki od 4 zagrodników.
W 1699 Charcice przeszły w ręce Kurnatowskich-Bitna, następnie nabyte w 1780 przez Kurnatowskich-Pozazowy, którzy przekazali tę posiadłość w 1789 córce Serafina Franza Szeliger von Żychlin-Żychliński. Kolejnym właścicielem był syn ww. małżeństwa Adold Żychliński.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie porozbiorowym wieś przeszła w posiadanie Niemców Benediktus Antonius Grafen von Lüttichan w 1839 roku, który w tym samym roku odstąpił posiadłość za spłatę Otto von Sauder.