Fabuła Inger jest niedobrą dziewczynką, ma podły charakter. Lubi znęcać się nad owadami. Będąc podlotkiem, okazuje się być jeszcze gorszą. Jest jednak ładna. Trafia na wychowanie i służbę do zamożnych państwa, bo jej matka jest biedną kobietą. Wysłana przez chlebodawców, by odwiedzić matkę, wstydzi się jej, widząc ją pod lasem z nazbieranym chrustem. Nawet do niej nie podchodzi. Innym razem dostaje bochen chleba, by go zanieść starym rodzicom. Idąc, napotyka błoto i kałuże. By nie zbrudzić ślicznych butów, rzuca chleb w błoto, by po nim przejść. Gdy go następuje, zapada się razem z nim w bagnisku. Na wierzchu pojawiają się tylko bąbelki.

Pod ziemią trafia do bagiennej wiedźmy „warzącej piwo na bagnach”. Ta warzelnie jest miejscem strasznym, szambo przy niej to raj. Wszędzie unosi się wstrętna woń, pełzają zaskrońce i siedzą oślizgłe ropuchy. Bochen wciąga tam przytwierdzoną Inger za nogę, jak bursztyn przyciąga kawałek słomki. Z warzelni dziewczyna trafia do przedsionka piekła, zabrana na pamiątkę przez prababkę diabła. Inger stoi tam cała pokryta szlamem i ropuchami. Na szyi dynda jej zaskroniec. Jest głodna. Po twarzy chodzą jej muchy. Nie mogą odlecieć, bo nie maja skrzydełek. Ingrid odczuwa pustkę wewnętrzną, istna depresja. Odczuwa straszne cierpienie. Wszystko to za nieszanowanie darów Bożych.