Stanisław Emilian Władysław Legeżyński (ur. 2 września 1895 we Lwowie, zm. 3 sierpnia 1970 w Rabce) – polski lekarz, specjalista w zakresie bakteriologii i higieny zwierząt, mikrobiologii, profesor nauk medycznych, rektor Akademii Medycznej w Białymstoku (1955–1959).

Okres lwowski Urodził się w rodzinie znanej z patriotycznych i kulturalnych tradycji. Był synem Wiktora Legeżyńskiego (naczelnego lekarza miasta Lwowa) i Marii z Michalskich.

W 1912 uzyskał świadectwo maturalne z odznaczeniemw we lwowskim IV Gimnazjum i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie (w II Rzeczypospolitej: Uniwersytet Jana Kazimierza, UJK).

I wojna światowa wymusiła przerwanie studiów. Służył w armii austriackiej (1917–1918), następnie w latach 1919–1920 w Wojsku Polskim jako bakteriolog. Jego zadaniem było zwalczanie chorób epidemicznych. W wojnie polsko-bolszewickiej uczestniczył w stopniu porucznika Wojska Polskiego.

W 1921 wznowił studia na UJK i rozpoczął pracę we lwowskiej filii Państwowego Zakładu Higieny. Studia ukończył w listopadzie 1923, otrzymując tytuł doktora wszech nauk lekarskich.