Wśród wirusów opracowanych przez prof. S. Legeżyńskiego należy wymienić, obok wirusa wścieklizny, także wirus kleszczowego zapalenia mózgu, nosówki oraz choroby cieszyńskiej świń. Opracował modyfikację klasycznego odczynu Sachsa i Georgiego w kile utajonej, polegającą na podwojeniu zarówno objętości surowicy badanej, jak i czasu pozostawienia próbek w cieplarce. Wykazał możliwość stwierdzenia powstania odporności czynnej nabytej przeciw wściekliźnie po ok. 10 dniach od rozpoczęcia szczepienia, silnie uodparniające działanie szczepionki Feminiego do 40 dni po sporządzeniu, możliwość czynnego uodparniania psów po ich zarażeniu naturalnym i niestwierdzalność wirusów wścieklizny u psów szczepionych, zarażonych szczepem ulicznym.
Opracował morfologię pałeczki maltańskiej i pałeczki ronienia zakaźnego, stwierdzając ich całkowite wzajemne podobieństwo, opisał cechę mikroaerofilii u pałeczek ronienia zakaźnego oraz wykazał podobne działanie chorobotwórcze i drogi wnikania obu pałeczek do organizmu. Stwierdził ścisłą swoistość odczynu wiązania dopełniacza, przy użyciu gonarginy /Hoechst/ i przy stosowaniu techniki A. Calmette’a i L. Massola oraz częstsze występowanie tego odczynu w rzeżączce powikłanej i przy stosowaniu szczepionki swoistej.