Białebłoto-Kobyla – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Brańszczyk. Ma status sołectwa. Leży na terenie Puszczy Białej.
Historia Nazwa wsi oznacza białe bagno i wywodzi się od kwitnącej na bagnach wełnianki.
W XVIII wieku na zaproszenie biskupów płockich, którzy chcieli zagospodarować wyludnione dobra i zniszczone wsie w swoich dobrach w Puszczy Białej, przybyli tu osadnicy (Kurpie) z Puszczy Zielonej. Wieś zasadzono Kurpiami w 1747. Zamieszkali na majdanie, gdzie kiedyś popioły palono, w miejscu istniejącej już wcześniej, a zniszczonej w czasie wojny północnej potażarni. W lustracji dóbr biskupich w 1773 zanotowano, że w Białymbłocie istniały 24 siedliska (domy) zasadzone Kurpiami.
W XIX wieku ze wsi Białebłoto wyodrębniły się części, które dały początek osobnym wsiom: Białebłoto-Stara Wieś, Białebłoto-Kobyla, Białebłoto-Kurza i Nowa Wieś. W 1827 wieś Białebłoto liczyła 57 domostw, zamieszkiwało ją 379 osób. Około 1880 we wsi Białe błota istniało 66 domów. W 1887 Adam Zakrzewski włączył Białebłoto do grupy południowej wsi kurpiowskich, czyli osad kurpiowskich położonych w Puszczy Białej.