Strona ukraińska podaje, że drony są głównie używane do atakowania celów cywilnych oraz służą jako wabik mający przesaturować ukraińską obronę przeciwlotniczą. Główną metodą ich zwalczania jest przeciwdziałanie elektroniczne polegające na zakłócaniu łączności. Strona rosyjska przeciwdziała tym praktykom poprzez zmianę częstotliwości kanałów odpowiadających za sterowanie i transmisję wideo.
W trakcie eksploatacji, na podstawie zebranych doświadczeń, opracowano nową odmianę drona, która otrzymała oznaczenie Mołnia-2. Od pierwowzoru różni się zastosowaniem dwóch silników, co przekłada się na zwiększenie masy głowicy bojowej oraz zasięgu dronu do 58 km.
Dane techniczne (Mołnia-1) Dron jest zbudowany w układzie trakcyjnego samolotu. Dostarczany jest jednostkom w postaci gotowych prefabrykatów, montaż końcowy odbywa się w jednostce wojskowej. Kadłub jest wykonany z dwóch rur usztywnionych poprzecznymi elementami wykonanymi ze sklejki. Skrzydło wykonane jest ze sklejki, w centropłacie mieści się elektronika sterująca oraz dwie baterie o pojemności 7500 mAh każda. Rozpiętość skrzydła wynosi ok. 1,2–1,3 m. W przedniej części kadłuba zamontowana jest kamera, silnik elektryczny z dwułopatowym śmigłem ciągnącym oraz głowica bojowa. Masa całkowita dronu jest szacowana na 7–8 kg, z czego głowica bojowa stanowi 3–5 kg.