mały|Dwór Horodyńskich w Zbydniowie Andrzej Horodyński herbu Korczak (ur. 14 marca 1923 w Zbydniowie, zm. 19 lipca 1944 w Warszawie) – żołnierz Armii Krajowej.
Życiorys Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Syn Zbigniewa Bogusława Horodyńskiego i Zofii Gieczewicz, brat Zbigniewa, Dominika i Anny. Wnuk Zbigniewa Leona Horodyńskiego.
W młodości uczył się w domu pod okiem guwernera, zdając corocznie egzaminy u kierownika miejscowej szkoły. Dalszą naukę kontynuował w konwikcie oo. Jezuitów w Wilnie od 1936. W czasie wakacji zajmował się między innymi sportem konnym. Prawdziwą jednak jego pasją było łowiectwo. Jako 15–letni chłopiec, w 1938, otrzymał na wystawie myśliwskiej we Lwowie srebrny medal za poroże ustrzelonego jelenia.
W 1939 ukończył jezuickie gimnazjum i zdał tzw. małą maturę. W związku z tym, że starsi bracia przebywali w Warszawie, wrócił do majątku w Zbydniowie by pomagać ojcu w gospodarstwie. W czasie okupacji niemieckiej, wspólnie z matką organizował akcje charytatywne, dla uchodźców mieszkających w dworze i w zabudowaniach dworskich.
Pod koniec 1939 rozpoczął tajne szkolenie wojskowe przewidziane programem podchorążówki. W obecności por. Juliana Bekiesza, komendanta miejscowej placówki ZWZ, złożył przysięgę wojskową i przyjął pseudonim „Pożoga”. Jesienią 1940 rozpoczął naukę w Szkole Rolniczej w Czernichowie.