Wojna węgiersko-rumuńska (; ) – konflikt zbrojny stoczony pomiędzy Węgrami a Rumunią w okresie od 13 listopada 1918 do 3 sierpnia 1919 roku. Wojna miała bardzo złożone tło i często sprzeczne motywacje zaangażowanych w nią stron.

W następstwie zakończonej I wojny światowej i proklamacji niepodległości Węgier od monarchii austro-węgierskiej, Węgrzy próbowali przekonać Ententę, że „Węgry nie powinny być karane zbyt surowo za grzechy ojców”. Po samorozbrojeniu armii węgierskiej przez pacyfistycznego premiera Węgier, hrabiego Mihálya Károlyiego, państwa Ententy zamierzały, aby armia rumuńska, czechosłowacka oraz siły francusko-serbskie okupowały różne części Królestwa Węgier. Jednocześnie intencją aliantów było, przynajmniej częściowe, zaspokojenie roszczeń rumuńskich zgodnie z traktatem bukareszteńskim z 1916 roku, który proponował, aby Węgry oddały Rumunii Transylwanię, Partium i części Banatu.