W 1990 roku wykonano wstępny projekt odbudowy świątyni oraz zabezpieczono środki finansowe na ten cel. W czerwcu 1999 roku rozpoczęły się prace remontowe prowadzone we współpracy m.in. ze Związkiem Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej oraz polską fundacją Res Publica Multiethnica. Meczet po renowacji został uroczyście otwarty 5 lipca 2002 roku.
Architektura Meczet jest drewnianym budynkiem o konstrukcji zrębowej, wzniesionym na rzucie prostokąta. Od frontu do świątyni przylega niewielki przedsionek. Budowla kryta jest czterospadowym dachem, pośrodku którego znajduje się przypominający wieżę kościelną minaret, nawiązujący formą do prawosławnych i unickich cerkwi z XVI i XVII wieku. Wewnątrz meczetu wydzielony jest mihrab.
Obok meczetu znajduje się tatarski mizar (cmentarz), na którym zachowały się nagrobki członków niektórych tatarskich rodów zamieszkujących Łowczyce, w tym również tych będących właścicielami wsi i okolicznych ziem. Znajduje się tu również czczona przez Tatarów mogiła, w której spoczywać ma aulija Kontuś, postać legendarna, stanowiąca jedyny zachowany do czasów współczesnych przykład tatarskiego kultu świętych. Według dwóch podań, spisanych w 1859 i 1861 roku, Kontuś miał wykazywać cudowną i nadprzyrodzoną umiejętność natychmiastowego przenoszenia się z Łowczyc do Mekki i z powrotem.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Meczety na Białorusi Kategoria:Rejon nowogródzki Kategoria:Tatarzy na Białorusi