José Francisco Orozco y Jiménez (ur. 18 listopada 1864 w Zamora de Hidalgo, zm. 18 lutego 1936 w Guadalajarze) – meksykański duchowny rzymskokatolicki i historyk, biskup chiapaski i arcybiskup guadalajarski. Członek
Jego pontyfikat przypadł na okres prześladowań Kościoła przez antyklerykalne władze Meksyku. Abp Orozco y Jiménez pięciokrotnie był deportowany z Meksyku, za każdym razem jednak powracał, także w przebraniu i z fałszywym paszportem.
Biografia Młodość i prezbiteriat Urodził się w zamożnej rodzinie właścicieli ziemskich. W 1876 wyjechał do Rzymu, gdzie studiował na i Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Studia zakończył z doktoratem z filozofii i licencjatem z teologii. 17 grudnia 1887 otrzymał święcenia prezbiteriatu.
Następnie powrócił do Meksyku, gdzie objął stanowisko wykładowcy łaciny w seminarium duchownym i prorektora Szkoły Sztuk Pięknych w rodzinnej diecezji Zamora. W 1890 przeniesiony do stolicy, gdzie został profesorem i rektorem Kolegium Duchownego San Joaquin, a następnie profesorem i wicerektorem seminarium duchownego. Doktorat z teologii uzyskał na Papieskim Uniwersytecie Meksykańskim, którego był wicerektorem. W 1899 wyjechał do Rzymu, gdzie zajmował się sprawami Ameryki Łacińskiej.