14 października 1919 powrócił do Guadalajary. 2 czerwca 1924 podczas kolejnej kampanii oskarżeń wobec niego, dobrowolnie wyjechał z Meksyku. Powrócił w maju 1925. W kolejnych latach, obok arcybiskupa meksykańskiego José Mora y del Rio, był wyróżniającą się postacią meksykańskiego Kościoła, promującą program społeczny Kościoła, w opozycji do liberalizmu i socjalizmu.
Podczas powstania Cristero (1926-1929) ukrywał się na głębokiej prowincji swojej archidiecezji, skąd ją zarządzał. Przyjął postawę nieustępliwości wobec antykatolickich działań rządu. Przez rząd i prasę był oskarżany o bycie przywódcą powstańców, historycy jednak uznają, że swój sprzeciw demonstrował bierną obecnością i pogardą dla rządu. Jego postać stała się dla meksykańskich katolików symbolem oporu wobec antyklerykalnych władz.
Po podpisaniu w 1929 porozumienia pomiędzy rządem a Kościołem, kończącego powstanie Cristero, na rozkaz prezydenta Emilio Portesa Gila, opuścił Meksyk. Powrócił po zmianie prezydenta w marcu 1930. Kolejny prezydent Pascual Ortiz Rubio nakazał ponownie wydalić z kraju abpa Orozco y Jiméneza, czego dokonano 24 stycznia 1932. Powrócił do Guadalajary 19 sierpnia 1934 i do śmierci sprawował urząd arcybiskupa guadalajarskiego.