W 1949 r. wziął udział w Krajowych Zawodach Szybowcowych i zajął siódme miejsce. Również w tym samym roku odniósł zwycięstwo w Zlocie Gwiaździstym do Warszawy oraz zajął drugie miejsce w X Krajowych Zawodach Samolotowych. Dzięki posiadanym kwalifikacjom lotniczym w 1950 r. brał udział w opylaniu lasów w Beskidzie Żywieckim i zwalczaniu stonki ziemniaczanej na Pomorzu Szczecińskim. W tym samym roku został zatrudniony w Zarządzie Głównym Ligi Przyjaciół Żołnierza na stanowisku kierownika działu szybowcowego. Na fali stalinowskich czystek został odsunięty od latania, ale pozwolono mu na działalność organizatorską.
Od 1950 r. zaangażował się w działalność we władzach lotnictwa sportowego – został kierownikiem obozu wyczynowego dla szybowników latających na fali w rejonie Jeleniej Góry. Od 1951 r. pełnił regularnie funkcję przewodniczącego komisji sędziowskiej na Krajowych Zawodach Szybowcowych (w latach 1951–1953, 1955–1957 i 1961) oraz międzynarodowych zawodów szybowcowych w 1954 r. w Lesznie. Na VII Szybowcowych Mistrzostwach Świata rozegranych w 1958 r. w Lesznie był jednocześnie kierownikiem sportowym zawodów oraz zasiadał w komisji sędziowskiej. Od 1959 r. zajmował w APRL stanowisko szefa działu sportu, od 1963 r. szefa działu organizacyjnego. Jesienią 1972 r. objął kierownictwo nad Wydziałem Szybowcowym Aeroklubu PRL.