Po wojnie podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej, które ukończył w 1951 roku. Dostał nakaz pracy do Żyrardowa, a w kolejnym roku Łodzi. W 1952 roku został skierowany do pracy w biurze architektonicznym w Opolu. Współtworzył opolski oddział Stowarzyszenia Architektów Polskich, dziś jest jego prezesem honorowym. Wiele lat pełnił funkcję Głównego Architekta Wojewódzkiego. Oddany był pracy zawodowej, początkowo odbudowie zrujnowanego Opola, następnie tworzeniu jego nowego oblicza.
Zafascynowany tysiącletnią przeszłością piastowskiego miasta odkrywał jego historyczne uroki. Wsłuchany w opowieści Szymona Koszyka, a później Fryderyka Kremsera o ziemi ojczystej, znajdował czas, poza absorbującą pracą zawodową, na studiowanie dostępnych archiwaliów. Główne pasje jego zainteresowań to geneza kształtu przestrzennego miasta i jego architektura, od wczesnośredniowiecznego grodu słowiańskiego na Ostrówku poprzez wielki gotyk i barok do współczesnych form modernizmu.
Obecnie przebywa na emeryturze. Obserwując i studiując historię Opola, oddaje się całkowicie swojej pasji: ze szkicownikiem w ręku wędruje szlakiem zabytków, rysuje i opowiada.