Walki o Busko-Zdrój – starcie zbrojne mające miejsce 13 stycznia 1945 między oddziałami Armii Czerwonej i Wehrmachtu, zakończone ostatecznym zdobyciem Buska-Zdroju przez czerwonoarmistów, co było równoznaczne z zakończeniem w mieście i okolicy władzy reżimu III Rzeszy.
Przebieg działań bojowych Pierwsza próba zdobycia Buska-Zdroju miała miejsce latem 1944 roku w czasie walk toczonych na przyczółku baranowsko-sandomierskim. Dokonały tego bez walk oddziały Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich oraz pancerna czołówka Armii Czerwonej, gdyż Niemcy wycofali się z Busko-Zdroju w stronę Pińczowa. Doszło jedynie do kilku potyczek z oddziałami partyzanckimi w podbuskich miejscowościach, 31 lipca pod Zwierzyńcem i 4 sierpnia 1944 roku pod Skorzowem.
Do Buska-Zdroju wspomniane oddziały Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich (kwaterujące w lasach obok wsi Janina) wspierane przez czołówkę pancerną Armii Czerwonej wkroczyły 6 sierpnia 1944 roku od strony Widuchowej. Pomimo, że Busko i okolica była opanowana do 14 sierpnia 1944 roku przez partyzantów i oddział Armii Radzieckiej, w przypadkowym spotkaniu z patrolem niemieckim składającym się z dwóch pojazdów pancernych w okolicy Elżbiecina 9 sierpnia 1944 roku poległ st. sierż. Szczepan Koruba, dowodzący plutonem w oddziale Batalionów Chłopskich.