Wacław Kotański (ur. 10 grudnia 1915 w Sułocinie, zm. 1 lipca 2001) – polski podporucznik Wojska Polskiego, jeniec oflagu II C Woldenberg.
Życiorys Był synem Mikołaja i Ludwiki z Witczaków. W 1935 zdał maturę w Gimnazjum im. Ignacego Mościckiego w Sierpcu. W latach 1935–1936 odbył służbę wojskową w 8. Dywizji Piechoty, którą ukończył w stopniu sierżanta podchorążego. W latach 1936–1937 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W latach 1938–1939 ukończył Szkołę Podchorążych Wojsk Łączności w Zegrzu.
1 września 1939 został zmobilizowany i trafił do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, później do 39. Dywizji Piechoty, która została skierowana do dyspozycji dowódcy obrony Warszawy. Był oficerem łącznikowym u gen. Waleriana Czumy, później u płk. Mariana Porwita. Od 8 września walczył jako dowódca plutonu 50. Kompanii Łączności pod dowództwem kpt. Kazimierza Merklejna, od 18 września był oficerem łącznikowym u płk. Leopolda Okulickiego. 28 września uzyskał awans na podporucznika, a za udział w obronie Warszawy został odznaczony Krzyżem Walecznych i orderem Virtuti Militari. Po kapitulacji Warszawy trafił do Oflagu X B Nienburg, Oflagu XVIII C Spittal/Drau i ostatecznie w maju 1940 do Oflagu II C w Woldenbergu, gdzie zaangażował się w obozową konspirację. Brał udział w ucieczkach, m.in.