Prace konstrukcyjne i budowę płatowca rozpoczęto w 1942, przy ich okazji prowadzono również szkolenie tureckich techników i kreślarzy. W 1943 wykonano ostatni etap prac, łącznie przez dwa lata zespół konstrukcyjny przepracował 29 000 roboczogodzin przy szybowcu. Prototyp nie wzbudził zainteresowania armii tureckiej, która nie zgodziła się na udostępnienie samolotu w roli holownika i wykonania oblotu. Z braku miejsca w hangarze był przechowywany na lotnisku, gdzie pod wpływem warunków atmosferycznych uległ zniszczeniu.
Konstrukcja Wojskowy szybowiec transportowy w układzie dolnopłatu o konstrukcji drewnianej.
Kadłub o konstrukcji półskorupowej w przedniej części mieścił dwuosobową kabinę pilotów za którą znajdował się przedział ładunkowy z miejscami dla dziesięciu żołnierzy desantu. W przedniej i tylnej części kadłuba znajdowały się drzwi wejściowe. Skrzydło dwudźwigarowe kryte sklejką, lotki płótnem. Stałe sloty zamontowane na krawędzi natarcia, na dolnej płaszczyźnie skrzydeł zamontowano pałąki zabezpieczające je przed kontaktem z ziemią. Podwozie składało się z podkadłubowej płozy amortyzowanej piłkami futbolowymi oraz płozy ogonowej. Do startu planowano stosować podwozie kołowe odrzucane po starcie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie szybowce Kategoria:Szybowce wojskowe