Fabryka spodziewała się zamówienia na obie wersje, jednak Departament Aeronautyki 20 lutego 1930 roku umową numer 129/29 zamówił jedynie 15 egzemplarzy szkolno-treningowej wersji R.XIV; również Morski Dywizjon Lotniczy nie był zainteresowany wersją pływakową. Samolot otrzymał wojskowy numer ewidencyjny typu 54.
W związku z dużym podobieństwem do R.X zrezygnowano z budowy prototypu; pierwszy egzemplarz seryjny o oznaczeniu 54.1 został oblatany 5 czerwca 1930 roku na fabrycznym lotnisku w Lublinie przez pilota Władysława Szulczewskiego. Samolot ten, wyróżniający się od następnych większym statecznikiem pionowym i większym sterem kierunku, od czerwca do lipca tego roku badany był w IBTL w Warszawie w kilku konfiguracjach: z pierścieniem Townenda i bez oraz z drewnianym śmigłem i metalowym Standard Steel. Podczas prób osiągnął prędkość maksymalną 195 km/h na poziomie morza i 178 km/h na wysokości 2000 metrów oraz pułap 5625 metrów, a czas wznoszenia na wysokość 1000 metra wyniósł 4 minuty 15 sekund.