W 1872 roku został kwatermistrzem w sztabie generała Edwina von Manteuffela, a dwa lata później objął dowództwo nad 11 Pułkiem Ułanów. W 1879 roku, w stopniu pułkownika (niem. Oberst), został szefem Departamentu Historii Wojskowości w Sztabie Generalnym. Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1881 roku, dowodził kolejno 12. i 31. Brygadą Kawalerii. W 1888 roku awansował na stopień generała porucznika (niem. Generalleutanat) i został dowódcą 6. Dywizji Kawalerii, ale już niecały rok później tymczasowo objął funkcję głównego kwatermistrza w Sztabie Generalnym. W sierpniu 1889 roku, po awansie na generała kawalerii (niem. General der Cavalerie) został dowódcą nowo utworzonego XVI Korpusu Armijnego w Metz. Na tym stanowisku awansował na stopień generała pułkownika (niem. Generaloberst). W 1903 roku, z powodu wieku, przeszedł w stan spoczynku. Będąc na emeryturze, w 1905 roku, został podniesiony przez cesarza Wilhelma II do rangi marszałka polnego. W trakcie I wojny światowej został doradcą gen. Bruno von Mudra, dowódcy XVI Korpusu. Od 1899 roku był szefem 11.