W 1829 roku otrzymał stopień kapitana (niem. Captain) i objął dowództwo nad kompanią w Pułku Rezerwy Landwehry Gwardii. Sześć lat później został przeniesiony do Pułku Grenadierów Cesarza Franciszka. W 1839 roku, będąc już majorem, został zastępcą dowódcy 3. Batalionu 4. Pułku Landwehry Gwardii, a dwa lata później powrócił do Pułku Rezerwy Landwehry Gwardii. Po wybuchu wojny o Szlezwik powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy batalionu muszkieterów 2. Pułku Piechoty. Walczył w bitwach pod Szlezwikiem i Dybbøl otrzymując najwyższe pruskie odznaczenie wojskowe, czyli Order Pour le Mérite. Po zakończeniu konfliktu został dowódcą 32. Pułku Piechoty i awansował na podpułkownika (niem. Oberstlieutenant).
W 1851 roku, po otrzymaniu stopnia pułkownika (niem. Oberst), został komendantem Korpusu Kadetów. Trzy lata później powierzono mu stanowisko komendanta twierdzy Magdeburg, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor). W 1857 roku został dowódcą 4. Brygady Piechoty Gwardii, ale już pod koniec roku stanął na czele 1. Dywizji. Rok później promowany na generała porucznika (niem. Generallieutenant). W 1863 roku został pełniącym obowiązki II Korpusu Armijnego, a w następnym roku został generałem-głównodowodzącym V Korusem Armijnym w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie).