powierzono mu kwestie reformy rolnej. Został odsunięty od polityki w 1948 roku i wrócił do pisarstwa w 1949 roku. Był przewodniczącym stowarzyszenia pisarzy węgierskich w latach 1954–1957. Został pochowany na .
W rodzinnym mieście wzniesiono mu pomnik, a jego dom rodzinny przekształcono w izbę pamięci.
Nagrody (1950, 1952)
Twórczość mały|Okładka książki Az Alföld parasztsága z 1942 roku Debiutował w czasopiśmie Partii Socjaldemokratycznej. W zakresie pisarstwa był samoukiem. Jego twórczość zalicza się do nurtu pisarstwa ludowego, w którym reprezentował tendencję ubogochłopską (zob. proza chłopska, radziecka proza chłopska). Był bardzo płodnym pisarzem i publicystą, pisał opowieści socjologiczne z wątkami autobiograficznymi w duchu realistycznym, dotyczące życia biednych chłopów na Węgrzech w XX wieku. Tworzył także eseje, studia i artykuły. Od 1939 roku jego twórczość cechowała się wpływami nacjonalistycznymi i rasistowskimi. Po II wojnie światowej w jego twórczości znalazła się tematyka dotycząca socjalizmu (utwór Próba) oraz wsi w obliczu transformacji. Uważał się za osobę o poglądach lewicowych, a swoje przemyślenia pisał w duchu marksizmu.