W 1860 roku wraz z awansem na pułkownika (niem. Oberst) objął dowództwo nad 40. Pułkiem Fizylierów, a już niecały rok później został szefem Wydziału Spraw Armii Ministerstwa Wojny. Od 1864 roku, w stopniu generała majora (niem. Generalmajor), dowodził 15. Brygadą Piechot. Na tym stanowisku wziął udział w wojnie prusko-austriackiej. Był autorstwem zwycięstwa wojsk pruskich w bitwie pod Podolem, ale nie wykorzystał zdobytej przewagi i Austriakom udało się wycofać. Uczestniczył również w bitwach pod Münchengrätz i Sadową, a za swoje zasługi został odznaczony Orderem Pour le Mérite.
Po przyłączeniu do Prus Królestwa Hanoweru w 1866 roku, objął dowództwo nad stacjonującą tam 20. Dywizją Piechoty, która weszła w skład nowo utworzonego X Korpusu Armijnego. Wówczas awansował na stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant). Po wybuchu wojny prusko-francuskiej został dowódcą XI Korpusu Armijnego. Uczestniczył między innymi w bitwie pod Wissembourgiem. W trakcie bitwy pod Wörth został trafiony w biodro oraz w piętę i w związku z odniesionymi obrażeniami nie brał udziału w dalszych zmaganiach wojennych.