Leon Płoszewski (ur. 12 sierpnia 1890 w Krakowie, zm. 9 lipca 1970 tamże) – polski historyk literatury, edytor i nauczyciel.

Życiorys Był synem Józefa, urzędnika pocztowego i Antoniny z Fürbeków. Uczył sią w CK III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie, w 1908 ukończył I Gimnazjum im. Kazimierza Brodzińskiego w Tarnowie. W latach 1908–1912 studiował polonistykę i romanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ) w Krakowie. W roku akademickim 1913/1914 studiował na Sorbonie w Paryżu. Od lutego 1915 pracował jako nauczyciel gimnazjalny w polskim Gimnazjum Realnym Macierzy Szkolnej w Orłowej na Śląsku Cieszyńskim, od października 1915 w IV Gimnazjum Realnym w Krakowie i od marca 1916 w Wyższej Szkole Realnej w Żywcu. W 1916 zdał państwowy egzamin nauczycielski w zakresie filologii polskiej i francuskiej. W sierpniu 1919 przeniósł się do Warszawy, gdzie w latach 1919–1926 był nauczycielem języka polskiego i francuskiego w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego, a od 1925 w Gimnazjum im. M. Konopnickiej. Równolegle prowadził działalność naukową w zakresie historii literatury i edytorstwa, związanego z twórczością Adama Mickiewicza i Stanisława Wyspiańskiego. W 1932 uzyskał stopień doktora filozofii na UJ na podstawie rozprawy Fragmenty dramatyczne Wyspiańskiego (promotor Ignacy Chrzanowski).