W lipcu 1918, po demobilizacji korpusu, wrócił do Warszawy. W listopadzie 1918 w jego mieszkaniu w Warszawie przy ul. Chmielnej 55 m. 14 prowadzone były prace organizacyjne nad odtworzeniem 2 pułku ułanów. W tym samym miesiącu wziął udział w rozbrajaniu Niemców. Po odtworzeniu 2 pułku ułanów walczył w jego szeregach, pełniąc funkcję adiutanta. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Wyróżnił się 12 września 1920 w bitwie pod wsią Morozowicze. 18 sierpnia 1921 dowódca 2 pułku ułanów, major Wincenty Jasiewicz sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:
Po zakończeniu wojny z bolszewikami został przydzielony do Dowództwa 2 Dywizji Jazdy, a później do składu osobowego inspektora jazdy w Inspektoracie Armii Nr II w Warszawie. Ukończył dziesięciomiesięczny kurs w Grudziądzu i Rembertowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 15. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 został przeniesiony do 20 pułku ułanów w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od stycznia do lipca 1924 był przydzielony do X Brygady Jazdy na stanowisko pełniącego obowiązki szefa sztabu, a następnie wrócił do 20 puł.