Masakra w Ad-Dawajima – wydarzenie z 29 października 1948, podczas którego doszło do zabójstwa ludności cywilnej przez Siły Obronne Izraela (IDF) w palestyńsko-arabskiej wsi Ad-Dawajima, położonej na zachód od Hebronu. Masakra miała miejsce w trakcie I wojny izraelsko-arabskiej, bezpośrednio po zajęciu miejscowości przez 8 Brygadę Pancerną IDF w ramach operacji Jo’aw.
Przebieg masakry Ad-Dawajima liczyła około 6 000 mieszkańców, z czego 4 000 stanowili uchodźcy z innych rejonów. Wywiad Hagany uznawał wieś za „przyjazną” wobec społeczności żydowskiej.
W dniu 28 października do wsi wkroczył bez walki 89 Batalion z 8 Brygady Pancernej. Pomimo to izraelscy żołnierze dopuścili się masakry cywili, zabijając około 100 osób, w tym kobiety i dzieci. Następnie wysadzono wszystkie domy.
Według relacji miejscowych, wojsko izraelskie nie ogłosiło wezwania do poddania się ani nie napotkało oporu zbrojnego. Oddziały IDF rozpoczęły ostrzał w trakcie otaczania wsi, strzelając bez rozróżnienia celów przez około godzinę. Część mieszkańców zginęła na miejscu, inni schronili się w meczecie i pobliskiej jaskini, gdzie później odnaleziono dziesiątki ciał. W wyniku wydarzeń uznano za zaginione 455 osób, w tym kobiety i dzieci.