W 1850 roku rozpoczął służbę w sztabie IV Korpusu Armijnego w Magdeburgu, jednak 1852 roku podpułkownik (niem. Oberstlieutnant) von Voigts-Rhetz powrócił do Poznania na stanowisko szefa sztabu V Korpusu. W 1857 roku, w stopniu pułkownika (niem. Oberst) objął dowództwo nad 19. Pułkiem Piechoty, a niecały rok później został dowódcą 9. Brygady Piechoty. Od 1859 roku był dyrektorem Departamentu Generalnego w Ministerstwie Wojny, a następnie został wojskowym komendantem wojskowym Luksemburga. Po awansie na stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant) objął dowództwo nad 7. Dywizją Piechoty. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej został szefem sztabu I Armii dowodzonej przez księcia Fryderyka Karola. Brał udział w starciach pod Münchengrätz i pod Podolem. Za swoje zasługi w trakcie konfliktu otrzymał między innymi Orderem Pour le Mérite, a po zakończeniu wojny został gubernatorem wojskowym okupowanego Hanoweru, a po włączeniu Królestwa do Purs został dowódcą stacjonującego tam X Korpusu Armijnego. W 1868 roku awansował na stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie). W trakcie wojny prusko-francuskiej ponownie służył pod rozkazami księcia Fryderyka Karola. Dowodzony przez niego korpus odegrał kluczową rolę w zwycięstwie pruskim w bitwie pod Mars-la-Tour i zdobyciu Le Mans. W 1873 roku przeszedł w stan spoczynku.