w stanie wilgotnym głęboko prześwitujący i prążkowany do środka, szaroniebieski, fioletowoniebieski lub fioletowobrązowy, jaśniejszy między prążkami i na brzegu, w stanie suchym blady i nieprzezroczysty, promieniście włókienkowaty, prawie nagi, drobnoziarnisty do drobnego łuskowatego tylko w środku. Blaszki L = 15–20, l= 1–3, dość rzadkie, wąsko przyrośnięte do prawie wolnych, brzuchate, początkowo białe, następnie różowe. Ostrza tej samej barwy, równe. Trzon Wysokość 15–65 mm, grubość 0,5–21 mm, cylindryczny, czasami z lekko poszerzoną lub bulwiastą podstawą. Powierzchnia gładka, błyszcząca, ciemnoniebieska lub szaroniebieska, gładki, u podstawy białawo owłosiona. Miąższ Niebieski, bez wyraźnego zapachu i smaku. Cechy mikroskopowe Zarodniki 10–15,5(–16,0) × 6,5–11 µm, Q = 1,2–2, 6-9 kątne w widoku z boku. Podstawki 4-zarodnikowe, bez sprzążek. Brzeg blaszki jałowy. Cheilocystydy 20–70 × 5–20 µm, cylindryczne do maczugowatych, czasami z brązowym, wewnątrzkomórkowym pigmentem. Skórka kapelusza zbudowana z napęczniałych strzępek o szerokości 5–15 µm, ku środkowi przejście między typem cutis a trichoderma, złożone z napęczniałych elementów końcowych o szerokości do 35 µm. Strzępki skórki kapelusza zawierają wewnątrzkomórkowy, niebieski pigment.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka ciemnoniebieska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.