Jako etatowy przewodnik przepracował w WDW 35 lat i w 1995 roku przeszedł na emeryturę. W 1998 r. otrzymał dyplom za pełną oddania pracę zawodową w tym ośrodku.
Równocześnie, obok pracy w WDW, działał w Kole Przewodników Tatrzańskich i od 1959 r. był członkiem Związku Podhalan. W dniach wolnych od pracy oprowadzał wycieczki na zlecenie Biura Turystycznego PTTK, a w sezonie zimowym szkolił adeptów narciarstwa.
Działalność instruktorska W 1958 roku Stanisław uzyskał uprawnienia instruktora narciarskiego PZN (nr legitymacji 109). Jako instruktor wyszkolił w jeździe na nartach kilka pokoleń narciarzy; między innymi pracowników i studentów Politechniki Krakowskiej.
Osiągnięcia narciarskie Stanisław nauczał jazdy na nartach, i równocześnie sam aktywnie brał udział w zawodach. Przez kilka lat trenował narciarstwo alpejskie i był zawodnikiem SNPTT. Wiele razy zajmował dobre miejsca w slalomie specjalnym organizowanym przez SNPTT.
Za swój największy sukces uważał kilkakrotne zwycięstwo w swojej kategorii w Narciarskich Ogólnopolskich Zawodach Instruktorów oraz 1 miejsce w Ogólnopolskich Zawodach Ratowników Górskich w 1973 r. w grupie ratowników-ochotników, które zajął wspólnie ze Stanisławem Grandysem.