Wiosną spotyka przebiśniegi i krokusy, ale są dla niego zbyt świeże i niedojrzałe. Anemony wydają mu się zbyt cierpkie, fiołki zbyt marzycielskie, a tulipany zbyt krzykliwe. Narcyzy są zbyt mieszczańskie, a kwiaty lipy za drobne i zbyt liczne. Kwiaty jabłoni są piękne, ale szybko więdną, więc motyl uznaje, że małżeństwo z nimi byłoby zbyt krótkie. Groch pachnący podoba mu się najbardziej, ale przestrasza się, gdy widzi jego starzejącą się siostrę. Wiciokrzewy z długimi, żółtymi kwiatami też mu się nie podobają, nie trafiają w jego gust.
Mija wiosna, lato i przychodzi jesień, a motyl wciąż nie potrafi wybrać. W końcu decyduje się na miętę, choć nie ma kwiatu, pachnie cała i wydaje się idealna. Mięta jednak odrzuca jego konkury, mówiąc, że mogą być przyjaciółmi, ale są już za starzy na ślub. Motyl zostaje starym kawalerem, trafia do gabloty jako okaz, gdzie mówi, że teraz siedzi jak kwiat na łodydze, ale to wcale nie jest takie przyjemne.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne
Rękopis baśni Audiobook (czyta Izabella Kurażyńska, Teatr Guliwer)
Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1860 Kategoria:Utwory literackie o owadach