W okresie międzywojennym stan cmentarza podlegał częstym inspekcjom ze strony przedstawicieli Ambasady Niemiec w Warszawie, gdyż z racji dużej liczby pochowanych żołnierzy miał status cmentarza honorowego (niem. Ehrenfriedhof). Mimo wielu monitów ze strony Niemców, którzy informowali o postępującej degradacji cmentarza (m.in. w latach 1925–1927 brak już było ogrodzenia, większość nasypów mogił było rozmytych, a część krzyży wywrócona), strona polska nie wywiązywała się rzetelnie ze składanych obietnic uporządkowania i poprawy stanu nekropolii (jedynie w 1933 roku naprawiono ogrodzenie).
Od lat 30. XX wieku trwał proceder celowego dewastowania cmentarza przez miejscową ludność, poprzez niwelację nasypów grobów i niszczenie krzyży; działania te kontynuowane były także po II wojnie światowej, co doprowadziło do niemal całkowitego zatarcia pamięci o nekropolii. W 1984 roku przed odwróconym czołem w kierunku południowym i prawdopodobnie przemieszczonym głównym obeliskiem z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Choroszczy ustawiono metalowy krzyż z napisem upamiętniającym dwóch pochowanych w tym miejscu, służących w armii rosyjskiej Polaków: ppor. Aleksandra Marczuka i kpr.