funkcję tę pełnił przez 28 lat, do momentu przejścia na emeryturę w 2004.
Odbył staże specjalistyczne m.in. w Bratysławie (1975, 1980), Kownie (1976), Leeds (1977), Bradford, Kijowie (1981), Huddinge i Uppsali (1982), Edynburgu i Cardiff (1985), Rouen (1985), Louisville (1985).
Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1982 a zwyczajnego w 1988.
Działalność kliniczna i badawcza Jako uczeń prof. Feliksa Oleńskiego i doc. Antoniego Tołłoczki wywodzących się z tradycji Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, kontynuował i rozwijał na Podlasiu wileńską szkołę chirurgii, która przeistoczyła się z czasem w szkołę białostocką. Uważany jest za twórcę białostockiej współczesnej szkoły chirurgii endokrynologicznej. Kierowana przez niego klinika stała się jednym z wiodących w Polsce ośrodków chirurgicznych w zakresie chirurgii przewodu pokarmowego, trzustki oraz narządów endokrynnych.
Wprowadził nowe metody diagnostyczne w chorobach tarczycy ułatwiające wczesne rozpoznanie nowotworów tarczycy. Jako pierwszy opublikował w piśmiennictwie polskim doniesienie o całkowitym usunięciu trzustki.