Kukowojt (lit. Kukovaitis) – legendarny wielki książę litewski i książę żmudzki z rodu Centaurów.
Syn Pojaty z rodu Palemonowiczów i władającego Dziawołtwą księcia Żywibunda (a przez to praprawnuk Palemona). Według legend jego synem miał być Utenis, a wnukiem Szwentoróg. Kacper Niesiecki datuje czas jego rzekomego panowania na rok 1221.
Według litewskich sylw miał otrzymać Jurbork, Kowno i Kiernów. Odpierał krzyżackie ataki na terytoria litewskie. Wraz z ojcem Żywibundem miał brać udział w walkach z księciem pińskim i łuckim Mścisławem. Latopisy opisują księcia jako dzielnego wojownika oraz sprawiedliwego i miłującego poddanych władcę. Miał wznieść bożka (pomnik) na cześć swojej matki Pojaty nad brzegiem jeziora Żośle. Po tym jak bożek zgnił, na jego miejscu wyrósł las lipowy, który stał się dla wyznawców mitologii litewskiej miejscem czci oddawanej księżniczce, którą uznano za boginię. Taki sam pomnik na cześć Kukowojta miał zbudować jego syn Utenis, na górze nad rzeką Świętą w pobliżu Dziewałtowa. Statua była czczona, a gdy zgniła, na jej miejscu wyrósł święty gaj nazwany imieniem Kukowojta. Za jego lokalizację przyjmuje się miejsce w pobliżu Mejszagoły, u zbiegu Świętej i Armony.