Później w Moskwie została szefową rady redakcyjnej działu literatury dziecięcej w wydawnictwie Mołodaja gwardijai i współpracowała z pismami „Drużnyje riebiata”, „Kriestjanskoj gazietie” i „Iskorka”.
Na przełomie 1930-1931 zajęła się zawodowo tworzeniem książek dla dzieci. W kolejnych latach ukazały się m.in. książki: Kołchoznaja wiesna (1932), Majka (1933), Zima (1933), Naszy jasli (1934), Miszkiny sosiedi (1936), Gibiel Czapajewa (1937), Czarita (1938), Choroszo żywiotsia (1939), Moj Miszka (1940), U nas w sadu (1941).
Po II wojnie światowej Zinaida pracowała w Komisji Literatury Dziecięcej Związku Pisarzy ZSRR i była członkiem rady redakcyjnej czasopisma „Murziłka”. W latach 50.-70. wydała kolejne książki: Sarafanczik (1854), Stancyja Wiesna (1963), Pro diewoczku Da i malczika Niet (1965), Topotuszki (1971) i Smiesznyje czełowieczki (1975). W sumie opublikowała około 70 utworów. Aleksandrowa zajmowała się również popularyzacją literatury dziecięcej narodów ZSRR, m.in. poprzez tłumaczenia. Za swoją działalność otrzymała: Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”, Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina”, Medal „Weteran pracy”. Zmarła w 1983 r. w Moskwie.
Przypisy
Kategoria:Rosyjscy pisarze Kategoria:Rosyjscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Pisarze związani z Moskwą Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1983