Campobello Island – wyspa położona w Zatoce Fundy, w południowej części prowincji Nowy Brunszwik, w południowo-wschodniej Kanadzie. Zajmuje powierzchnię 52 km2 (ma 14 km długości i 5 km szerokości) i w 2001 roku była zamieszkana przez 1195 osób. Choć administracyjnie należy do Kanady i jest zarządzana jako część hrabstwa Charlotte, wyspa jest ściśle związana z historią Stanów Zjednoczonych, ponieważ znajduje się tam letnia rezydencja prezydenta Franklina Delano Roosevelta.
Historia Wyspa została pierwotnie przyznana w 1767 roku kapitanowi z Royal Navy, który w 1770 roku nadał jej nazwę pochodzącą od nazwiska lorda , ówczesnego gubernatora prowincji, a także nawiązującą do wyglądu wyspy (w języku włoskim oraz hiszpańskim „campobello” oznacza dosłownie piękne pole). Pierwsi osadnicy zostali sprowadzeni na wyspę po 1770 roku przez Williama Owena, którego rodzina była właścicielem większości wyspy przez ponad sto lat. Początkowo toczył się spór o przynależność Campobello Island, jednak na mocy konwencji z 1817 roku została ona przyznana Nowemu Brunszwikowi.