Fosa, której pozostałości zachowały się do czasów współczesnych, znajdowała się wyłącznie od strony wschodniej, oddzielając grodzisko od reszty cypla.
Obiekt w Mikulczycach jest klasycznym przykładem późnośredniowiecznego założenia ziemno-drewnianego pełniącego głównie funkcje obronne, ale najprawdopodobniej również mieszkalne, stanowiąc siedzibą rycerską. Został wybudowany na terenie typowym dla takich grodzisk – łąkowo-bagiennym i w bezpośrednim sąsiedztwie niedużego cieku wodnego (Potoku Mikulczyckiego), co zapewniało stały dostęp do wody pitnej oraz zwiększało jego obronność. Na szczycie kopca wznosiła się drewniana wieża rezydencjonalno-obronna wybudowana najpewniej w technice zrębowej. Konstrukcję otaczała drewniana palisada lub płot, a sam kopiec wzmacniano przed osuwaniem się palami bądź faszyną.
Około II połowy XVI wieku siedziba właściciela dóbr mikulczyckich została przeniesiona do pobliskiego dworu. Współcześnie grodzisko jest gęsto porośnięte drzewami oraz uszkodzone, zwłaszcza w części szczytowej, licznymi wykopami oraz znacznymi, wymagającymi uzupełnienia ubytkami.