Za odwagę wykazaną w czasie walki, 17 maja 1922 otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy.
W lipcu 1918 „opuścił szeregi wojska austriackiego”, wrócił do Małopolski Wschodniej i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 pełnił funkcję komendanta placu w Samborze. Na wojnie z Ukraińcami walczył w szeregach 5 pułk piechoty Legionów. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechoty z równoczesnym przeniesieniem do 2 pułku piechoty LegionówDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1149.. W 1919 został przeniesiony do 54 pułku piechoty i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Szpitalu nr 5 we Lwowie, a jego oddziałem macierzystym był 5 pułk piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 148. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 49 pułku piechoty w Kołomyi. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 112. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 30 kwietnia 1930 został przeniesiony w stan spoczynku w związku ze „stwierdzoną przez komisję superrewizyjną utratą zdolności fizycznej”.